Jullie moeten allemaal je mond houden

 

 

Hey leuk mens!

 

Allereerst wil ik mijn excuses aanbieden voor de afwezigheid van de afgelopen weken. Op instagram heb ik de oplettende volgers weten te vertellen dat ik het heel druk heb gehad met deadlines en tentamens. Ik ben er eindelijk achter gekomen waarom deadlines deadlines heten. Ze kunnen je namelijk echt kapot maken. Maargoed, toen ik net aan het randje van "afgrond burnout" stond was daar ineens het einde en kon ik fluitend alles inleveren. Met als resultaat dat ik nu weer lekker iedere week kan gaan bloggen! 

 

Om mijn rust te pakken voor het slapen gaan kijk ik tegenwoordig naar VI Oranje Blijft Thuis, echt fantastisch. Nee. Normaal gesproken keek ik laat in de avond vaak naar RTL Late Night, maar helaas was onze Humberto niet meer goed genoeg en zit ik nu vast aan voetbal.. 

 

Begin Juni nam lieve Humberto Tan afscheid van RTL Late Night. Vijf dagen lang waren er speciale 'afscheidsafleveringen'. Huilend als een klein kind zat ik iedere avond aan de buis gekluisterd en leefde ik mee met de kale druif. Ik ben enorm gevoelig voor zulke sentimentele gebeurtenissen en ik wilde het dan ook echt niet missen. Zelf vond hij het duidelijk ook vervelend want hij wist iedere avond tranen te produceren. Onze Humberto durfde zich kwetsbaar op te stellen en liet zien aan alle stugge Nederlanders hoe het is om daadwerkelijk emotie te voelen. Wat ik dan weer heel jammer vind is dat de helft van Nederland los ging met het geven van kritiek. Volgens onze mensheid huilde hij te veel en was het allemaal maar opgeklopte drama. Resultaat: het hele afscheid krijgt een andere lading waarbij Humberto continu denkt "oh ik mag niet huilen", terwijl hij toch echt verdrietig is. Waarom zouden we onze mening gaan gooien op iemand die op zijn eigen manier afscheid neemt en daar gewoon een beetje emotie bij voelt? Dit is hoe hij het doet, en jij zou het weer anders doen. Ieder zijn eigen!

 

In een van de 5 'afscheidsafleveringen' kwam onze vriend Armin van Buuren langs. Armin en Humberto begonnen even over Avicii en daarbij deed Armin een uitspraak die ervoor zorgde dat ik keihard begon te schreeuwen en te stampen. Armin zei: "Als je een schilderij ophangt die je zelf hebt gemaakt, zeg je eigenlijk: het is oké om hier een mening over te hebben". Direct kwam ik met allemaal argumenten die verklaarden waarom hij hier zo GEEN gelijk in heeft. Helaas hoorde Armin me niet en ging het gesprek gewoon verder. Hij zei dus eigenlijk dat als ik een blog schrijf en online zet, ik iedereen uitnodig om iets van mij en mijn blog te vinden. Als jij iets maakt waar je trots op bent, laat je een soort van 'automatisch' weten aan mensen dat zij je lekker de grond in mogen stampen? O N E E N S lieve Armin, luister eens. 

 

Soms maak je gewoon iets (net als Humberto zijn RTL Late Night maakt en Armin zijn nummers) en ben je daar zelf trots op. Stel je maakt een schilderij op jouw eigen manier en je vindt het zelf super mooi. Je maakt er nog meer omdat je er ook nog plezier aan beleeft. Vervolgens besluit je ze online te zetten zodat mensen ze kunnen kopen. Is het dan zo dat vanaf dat moment iedereen jou mag vertellen hoe lelijk je schilderijen zijn? Als Armin van Buuren een hitje uitbrengt, is dat voor ons een uitnodiging om aan hem te vertellen dat hij in mijn ogen vreselijke muziek maakt? Nee, ik hou er niet van dus ik kan er ook vrij weinig over zeggen. Hij vindt het leuk, anderen beleven er plezier aan dus wie ben ik om daar iets van te zeggen?!

 

Het gaat er dus om dat er inderdaad mega veel mensen zijn die denken dat ze overal ongevraagd hun mening over mogen geven. Ik maak het enorm vaak mee dat als ik ergens mee bezig ben, mensen dan meekijken of iets willen zien. Met volledige trots laat ik dan mijn nieuwe creaties zien. Ik vraag op dat moment absoluut niet om een mening of om kritiek maar helaas komt die mening of kritiek vaak automatisch. "Als ik jou was zou ik het wel anders doen" "Ja maar je bent mij niet, dus ik doe het zo". Tegenwoordig ben ik eigenwijs genoeg om me hier overheen te zetten, alleen doet het me toch iets. Ik ga er over nadenken en het maakt me onzeker. Sommige mensen denken écht dat als ik ze iets laat zien, dat ik dan een mening of een tip wil. Nee ik laat gewoon zien waar ik mee bezig ben, en je zult er vast van alles van vinden maar als je achter me staat, hou je dat voor je. Stel ik zou je letterlijk vragen wat je van mijn nieuwe blogpost vindt, dan ben je echt vrij om al je positieve maar ook negatieve gedachten met me te delen. Bij ons Nederlanders is het er stiekem ingeslopen dat het normaal is om altijd, no matter what, je mening te geven. 

 

Het klopt dat we tegenwoordig vrijheid van meningsuiting hebben, maar ik denk dat er veel mensen zijn die eventjes vergeten dat ze samen met hun mening best wel dingen kapot kunnen maken. Stel jullie zouden me nu massaal vertellen dat ik echt een bagger blogger ben. Als jullie lang genoeg doorgaan zal ik uiteindelijk stoppen (denk ik). Je mening geven is wel echt een goed ding hoor en daar moet je zeker niet mee stoppen. Soms kun je iemand mega goed helpen met jouw mening en visie, of soms kun je iets bereiken met het geven van je mening. Daarnaast kun je enorm veel leren van een anders mening. Alleen iemand ongevraagd afkraken is echt absoluut niet nodig en ik zou jullie dan ook aanraden elkaar lekker in elkaars waarde te laten. Laat Humberto maar lekker huilen en laat je buurvrouw maar lekker een vreemde tuin hebben. Richt jij je nou maar gewoon op jezelf! 

 

Armin, met jou wil ik echt een gesprekje voeren. 

"Als je een schilderij ophangt die je zelf hebt gemaakt, zeg je eigenlijk: het is oké om te bedenken dat je hem zelf anders zou maken of dat het niet jouw smaak is, maar je hoort elkaar te respecteren en voor je te houden wat jij er van vindt zodat we allemaal onszelf kunnen zijn".

 

Soms is je mond houden de beste optie.

(behalve natuurlijk als je iets vét positiefs gaat zeggen)

 

Hele dikke knuffel,

Martje